Archive for the 'carbon tax' Category

De zin en onzin van CO2 emissierechten.

polarbearDeze analyse is gepubliceerd in Management Scope 09 2014.

Inleiding

Verlaging van de CO2-uitstoot en een verschuiving naar opwek en verbruik van hernieuwbare energie begint bij een realistischer CO2-prijskaartje.
Eind september spraken politici van 73 landen tijdens de klimaattop in New York met elkaar af een prijskaartje te gaan invoeren voor CO2, als ‘cruciale hoeksteen voor klimaatbeleid’. Dat kan een belangrijke stap voorwaarts blijken in het streven naar verduurzaming en terugdringing van de CO2-uitstoot (het ‘broeikaseffect’). Het plan van de politici is om volgend jaar, tijdens de klimaattop in Parijs, bindende afspraken te maken over CO2-reductie. Tegelijk kondigde de EU aan om, in reactie op de gestage klimaatveranderingen, in 2030 minstens veertig procent minder CO2 uit te willen stoten dan in 1990. Dat streven is niet nieuw. Een van de concrete maatregelen om dit te bereiken, was de oprichting van het European Union Emissions Trading Scheme (EU ETS) in 2005, met als doel te kunnen handelen in CO2-rechten. Bedrijven, fabrieken en energiecentrales moeten sindsdien beschikken over een bepaalde hoeveelheid emissierechten om in hun productiepro-cessen broeikasgassen uit te mogen stoten.

THEORIE VERSUS PRAKTIJK

In theorie is dit een prima model, maar de praktijk wijst uit dat de emissierechten nog steeds veel te laag geprijsd zijn. Na een langdurige startfase, waarin CO2-rechten gratis werden weggegeven, veilt de Europese Unie sinds vorig jaar ongeveer de helft van de beschikbare rechten aan de hoogste bieder. Ondertussen wordt de maximaal toegestane uitstoot van CO2 ieder jaar naar beneden bijgesteld: zo worden de rechten schaarser en dus duurder, is het idee. En dat zou bedrijven financieel moeten prikkelen om steeds minder CO2 uit te stoten, zuiniger te produceren en steeds meer geld te investeren in duurzame productietechnieken.

TRIAS ENERGETICA

Het cruciale probleem is echter dat de prijs van de emissierechten, ook sinds de lancering van de veiling in Leipzig, niet oploopt. Dat komt niet alleen omdat deze rechten in de beginjaren ruimhartig werden uitgedeeld, maar ook omdat de productieniveaus sinds de crisis aanmerkelijk zijn gedaald (met als neveneffect dat de Europese richtlijn om in 2020twintig procent minder CO2 uit te stoten, nu al is gehaald). Er hangt dan ook (nog steeds) een overschot van emissierechten boven de markt, met als gevolg dat het prijskaartje van CO2-uitstoot veel te laag blijft. Deze lage CO2-prijs is geen stimulans voor de productie van hernieuwbare energie, denk aan de bouw van windmolens, parken met zonnepanelen en grote biogascentrales. Ondernemers voelen niet de urgentie om besparingsmaatregelen door te voeren, omdat de terugverdientijd voor investeringen vaak te kort wordt ingeschat. Ze staan daarnaast teweinig stil bij het mogelijke besparingspotentieel. Dat komt ook omdat ze vaak onvoldoende inzicht hebben in de mate van mogelijke bezuinigingen in de afzonderlijke stappen in hun productieprocessen. De Wet milieubeheer dwingt bedrijven weliswaar een plan te maken hoe ze hun energieverbruik willen terugdringen, maar de controle op uitvoering is tot op heden tekort geschoten. En dus zien we in de Nederlandse industrie het energieverbruik momenteel zelfs stijgen, waar het verbruik van huishoudens daalt, met dank aan isolatie van woningen en de aanschaf van zuinigere hr-ketels, computers, koelkasten, et cetera.

ER WRINGT IETS

Ondertussen stimuleert de overheid via een subsidiesysteem de productie van duurzame energie. Via deze Stimuleringsregeling Duurzame Energieproductie, beter bekend als de SDE+, is momenteel een budget van 3,5 miljard euro per jaar beschikbaar om projecten te ondersteunen die zich richten op de productie van hernieuwbare duurzame elektriciteit, duurzame warmte en groen gas. Hier wringt iets. Enerzijds investeren we hard in meer duurzame opwek, maar anderzijds laten we kansen liggen om energie te besparen. Het is verstandig te investeren in duurzame opwek, maar het kan natuurlijk niet zo zijn dat we die duur opgewekte energie vervolgens ‘weggooien’. Wat heeft deze onwenselijke situatie veroorzaakt? De oorzaak ligt in het falen van de markt. Als de markt een prijs voor CO2 zou rekenen die meer dan nu aansluit bij de werkelijke kosten van vervuiling, dan zou de uitstoot van CO2 ondernemingen meer geld kosten. En zullen ze vervolgens de meest efficiënte manier zoeken om de CO2-uitstoot in te dammen. Waarschijnlijk is hun eerste stap het verminderen van het energieverbruik en daarna (als investeringen in energiebesparing een langere terugverdientijd hebben) het afnemen van duurzaam opgewekte energie. Het stijgen van de CO2-prijs en daarmee de gemiddelde marktprijs van elektriciteit, is een stimulans voor het bouwen van duurzame opwek zonder dat het leidt tot een verhoging van de vraag naar subsidie. We komen daarmee dichter bij een situatie waarin de vervuiler betaalt.

VAN LOKAAL NAAR MONDIAAL

De afgelopen jaren zijn er belangrijke stappen gezet in het terugdringen van de uitstoot van CO2 per product, maar dat effect wordt meer dan tenietgedaan door het feit dat we mondiaal veel meer produceren. China produceert nu al meer CO2 dan de VS. Daarom is het tijd voor nieuwe initiatieven, voor maatregelen op Europees en mondiaal niveau. CO2 is immers geen nationaal probleem, dus waarom werken met nationale initiatieven? Nu treffen landen met name op lokaal niveau maatregelen, primair vanuit hun eigen belangen of lokale politieke overwegingen. Zo willen landen als Polen en Tsjechië zich niet committeren aan een harde grens aan de maximale CO2-uitstoot, omdat de kolenindustrie hen nou eenmaal veel werkgelegenheid verschaft en omdat ze relatief een groot aandeel energie-intensieve industrie hebben. De vraag is echter hoe je CO2 moet beprijzen. Het invoeren van een CO2-belasting in Nederland of in de EU heeft zonder enige twijfel effect op de concurrentiepositie van de getroffen bedrijven en zal op termijn leiden tot het verplaatsen van uitstoot naar landen die de belasting niet heffen. Het dient dus een internationale oplossing te zijn. De eerste tekenen uit New York zijn positief. Mogelijk dat er in Parijs een deal gedaan kan worden langs de lijnen zoals voorgesteld door twee economen uit India, Aaditya Mattoo en Arvind Subra-manian. Deze economen bepleitten onlangs in hun boek Greenprint een CO2-importheffing, waarvan de hoogte wordt gebaseerd op de CO2-inhoud van de lokale productie. Dat zou voor de EU als resultaat hebben dat de import van

Deze economen bepleitten onlangs in hun boek Greenprint een CO2-importheffing, waarvan de hoogte wordt gebaseerd op de CO2-inhoud van de lokale productie. Dat zou voor de EU als resultaat hebben dat de import van energie- intensieve producten zou dalen met bijna acht procent en de export vanuit de EU met 4,7 procent zal stijgen. Een positief effect op de werkgelegenheid en dus aantrekkelijk voor de EU. Waarom zouden landen als China en India daar mee instemmen? Omdat zij, aldus beide economen, enorm belang hebben bij het stoppen van de klimaatverandering, alleen al door de negatieve effecten daarvan op de voedselvoorziening. We kunnen ons in Nederland veroorloven een miljard euro per jaar opzij te zetten voor het verhogen van de dijken. In Bangladesh is daar mogelijk nog meer behoefte aan, maar ontbreekt het geld.

DAADKRACHT

Aan goede ideeën en initiatieven geen gebrek: nu komt het aan op daadkracht van politieke beleidsmakers, omdat de negatieve veranderingen in ons klimaat voorlopig zeker door zullen gaan. Verlaging van de CO2-uitstoot en een verschuiving naar de opwek en het verbruik van hernieuwbare energie vormen daarbij het leitmotiv.

Deze analyse is gepubliceerd in Management Scope 09 2014.

Taxing Coal is not the solution for the environment

Summary 

  1. Taxing the coal used to produce power will encourage the use of biomass and the use of gas. This is good for the environment.
  2.  Taxing coal (any energy tax for that matter) however increases the costs of energy for industry and will make the business case for new investment in Europe less attractive. Industry might leave Europe or go under. This carbon leakage has been a slow but gradual process the past 20 years.
  3.  Industry leaving Europe or stopping production is good for the environment in the short run but not in the long run as an economic slowdown will also slow down innovation. 
  4. A better way for the Dutch government and Europe would be to opt for a tax on the carbon footprint of a product. Taxing the carbon footprint would give producers with a low carbon footprint an immediate advantage and would be a much stronger incentive to change than any level of a coal tax. This will be better for the environment. 

Taxing coal in The Netherlands. 

The Dutch minority government supported by several parties in parliament has announced it will increase the tax on coal used for power generation from 1 January 2013. The increase is effected by scrapping the tax exemption based on which power generators currently do not pay a € 13,73 per ton levy for coal used to generate power. This new measure (part of the austerity package as published on the 25th of May) will increase the costs of each MWh of power with approximately € 3 or 4,5%. 

More Biomass Co-firing. 

The measure will encourage the use of biomass in coal fired power stations. A move to biomass co-firing was already under way but we might well assume that this will make the use of biomass more attractive.

 More Gas powered generation. 

The measure should also encourage the use of gas powered generation. The merit order (i.e. the order in which power stations are put on line) depends on the spark spread (the difference between the price of the material burned to produce the electricity (gas, coal, biomass) and the price of the electricity produced.

 Lower CO2 emissions. 

Both effects (the use of more biomass and the use of gas) will reduce CO2 emissions. Gas has a 50% lower CO2 content than coal. The reduction of CO2 by co-firing biomass depends on the extent to which biomass can replace coal. Currently Dutch coal power generators currently use up to 25-30% biomass. The general expectation is that a replacement with up to 40% is within reach. 40% co-firing of biomass will mean that the coal fired installations will be as efficient as gas powered installations.

The New EU’s Emissions Trading Scheme (ETS). 

Assuming the ETS will be continued and that the European Council will agree on the such an allocation of emission rights that the prices will be at Swiss (€ 25 per ton) or Australian levels (€ 18 per ton) the new ETS will strengthen the move towards biomass and gas. 

The effects of higher energy costs on industry.

 European producers of aluminium, copper, steel, fertilisers, paper, cotton, certain plastics and chemicals will be able to receive financial support for their higher electricity bill after the introduction of the new ETS. The main aim of this subsidy is to avoid energy intensive industry moving outside Europe (or not coming toEurope). This is obviously only a temporary stop-gap. The financial support will be temporary, it will be partial and it relies on political whims. It will therefore not encourage investment and only delay divestment.

 The subsidy in other words will only cost the European tax payer money, will not stop or reduce pollution and only delay the gradual de-industriliasation of Europe.

 A lasting solution. 

A better way for the Dutch government and Europe would be to opt for a tax on the carbon footprint of a product. Taxing the carbon footprint would give producers with a low carbon footprint an immediate advantage and would be a much stronger incentive to change than any level of a coal tax. This will be better for the environment. 

Imagine production in Greece being powered by solar energy. Low labour costs (as Greece is trying to regain competitiveness) and low CO2 emissions will give their products a real advantage on the European market.

On the other hand, products from polluting factories is the US or China will be at a disadvantage as their high carbon footprint will mean higher prices in the European shops. 

It is now possible to determine the carbon footprint for each products on the supermarket shelves. The British Standard Institute has developed the standard for measuring and Walmart in the US and Casino inFrance already have their products labeled with the exact carbon footprint related to the product.

Felix Gruijters

Will the environment survive the economic downturn?

Will the environment survive the economic downturn?

Saving PV film producer Heliantos

The past weeks the news from the renewable front has not been good. Today the first ray of sunshine in a while was that Vattenfall might have found a buyer for its solar film factory, Heliantos. It would be great news if true, giving Heliantos and its new owner a chance to continue building on the knowledge and expertise that Nuon/Vattemfall have invested in so heavily over the past 8 or so years.

A call to revive the Green Agenda

An article in the Financial Times of the 7th of May brings together some of the news items of the past weeks. Lord Smith to call for a green agenda revival.

In the UK as in other countries (for Germany the subsidies for solar were cut on the 23rd of Februray 2012) the government is cutting back on subsidies for renewable power. Austerity bites everywhere and thus also into the subsidies for renewables. This makes logical sense as there is no strong political reason why renewables should be excluded from the cut backs.

The Greens are being overshadowed by left and right wing populists

There is still strong supporters for green politics in Europe; in the quoted article Lord Smith refers to the success some of the green parties have had in UK by-elections, and he could have quoted the strong performance of the Greens is Schleswik Holstein, but this support is substantially smaller than the main voter’s sentiment, which is against reform and change and in support of maintaining existing welfare support and job security. In the Netherlands the no-change/anti reform parties (the SP on the left and the PVV on the right) are predicted to get a third of the seats in parliament. Their no change mantra could well lead to inertia in politics.

A lack of funds due to the economic slowdown and policies paralised by populist movements in or outside government do not bode well for the renewables industry and the environment.

The price for CO2 emission rights

It will be very interesting to see what the European Parliament and the European Council will decide in June on the CO2 emission rights. Will they again be over generous when allocating emission rights or will they “set a side” some rights, creating a true market for CO2 emission rights? It is telling that currently CO2 emission rights in the EU (@ less than €7 per ton) are cheaper than in Australia (@ 23 Australian dollars per ton). The UK has been leading the way with their carbon floor price.

It is obvious that a EU carbon tax could lead to carbon leakage. This is a very gradual process, it does not happen overnight. But a carbon tax will influence investment decisions and those decisions will not be in favour of investment in the EU. The compensation and opt outs offered by Chancellor Osbourne will not stop the leakage, it will only give international firms higher profits before the decide to invest in the US or Asia.

Introduce the CARBON FOOTPRINT TAX

The only way out of the inertia, providing the development of the green economy a much needed boost is the introduction of a carbon footprint tax. This is not a carbon tax on energy producers or other major users of fossil fuels. It is a tax on the carbon used developing, producing, transporting an selling a product or service.

It is a fact that we can measure the carbon footprint of a product, from raw material to shop shelve. Let us take these measurements and use them to base a tax on. Products with a high carbon footprint will be taxed higher, giving producers an incentive to compete on carbon footprint. Suddenly the incentive would be to preserve forests, reduce the use of fossil fuel, invest in the bio based economy.

Better still for all the politicians looking for a way out: the carbon tax will provide much needed revenue and, for Lord Smith, it will revive the green agenda.

Felix Gruijters

Sustainability, investment, supermarkets and summer festivals

Private investment instead of bank loans

 An interesting article today (7 May 2012)  in The Financial Times. It is interesting to see that a rather negative trend in cleantec was given a very positive spin in this article. It is a fact that banks are somewhat reluctant to lend, at the same time venture capital is recovering from various bloodied noses suffered in the economic slowdown. This is a real problem for new clean development technologies requiring (fresh) capital and could put a break on the continuing development of a sustainable society.

The positive spin put on this development is the fact that if banks do not lend and venture capital does not want to participate, the opportunities are available to private investors. Research done by the FT indicates that these private investors are very interested in sustainable and cleantec opportunities and could make up some of the shortfall. This is good news and fits in with a trend we see elswhere. Smaller scale initiatives (in size and value) are taking the lead.

 Sustainability and Supermarkets

 The interest of private investors sits well with cleantec and sustainability. Much of the drive towards sustainability is driven bottom up. Despit the recession the environment remains high on the worry list of consumers. As a result big supermarket chains as Walmart, Casino, Tesco and Albert Heijn have a clear focus on reducing their impact on the environment. The reason transport companies are now also looking at ways of reducing their carbon footprint is forced on them by these supermarkets. That in turn is the reason that energy companies (and I work for one) are developing electric charging possibilities for trucks. Currently trucks, when stopping overnight, have a diesel working to keep the refrigerated goods at the required low temperature. This polluting and noisy habit could soon be a thing of the past thanks to the demand from consumers, translated by the shops they frequent.

 Sustainability and Festivals

 The same should (and hopefully will) apply to the organisers of summer festivals. Many summer (and spring) festivals work with diesel generation. A diesel generator has an efficiency of approximately 30%. I recently made the calculation for a summer theater festival in The Netherlands. During the summer months they produced with their diesel generators 320 ton of CO2. Using electricity this could be reduced to zero if renewable sources were used or it could be halved if we use just “normal fossil based” electricity from the Dutch power generators. Despite the fact that diesel costs are nearly 4,5 times as high as the cost of electricity the move away from generators is slow and is only gradually increasing momentum.

 This is a missed opportunity, it is time that visitors to summer festivals, despite their young age, look further than just the need to consume, to be seen and to see the hottest acts and create some pressure on the organizers and promote the use of power during festivals.

Felix Gruijters

Leadership on sustainability

Urgency breads leadership

A great Daily Chart from the Economist published on the 2nd of May shows the relationship between carbon dioxide and the temperature of the earth. Because the rise in temperature of the atmosphere is influenced by, for instance, the number of particles reflecting sun light  back up before it can heat the earth, the temperature of the oceans is a better guideline. In the chart below a steady rise can be seen in the heat content of the oceans. 

Leadership is not expected from governments
With the above in mind I read the results from the survey done by SustainAbility among 642 sustainability experts from 77 countries. 72% of them agreed that the green economy is the right theme for Rio+20. It is clear that the leaders in business see the importance of reducing their carbon footprint. From the survey it is also clear that change will have to come bottom-up. Consumers, producers of A-brands and investors are pushing sustainability, governments are staring into the headlights of an approaching car unable to react. The survey reflects this: only 13% of the respondents expect Rio+20 to contribute to sustainable development.
Leadership will be rewarded.
For those leaders seeking inspiration I refer to the McKinsey ‘s publication: Solar power: darkest before dawn. McKinsey draws a picture of a bright solar future, expecting between 400 – 600 GW of new installed solar power by 2020 (up form 65 GW now). McKinsey continues by giving advise to leaders of companies operating down stream from the PV panel producers:
1. Develop targeted customer offerings,
2. Minimize acquisition and installation costs,
3. Provide low cost financing.
This is sound advise but not easily implemented. It makes sense to state that those who will find a business model that answers the three requirements, will be favoured by the market.
Solar and Gas will lead the way
The rise of solar is also predicted in the publication by The Economist, The world in 2050, Megachange. Matt Ridley predicts that gas and solar will be the dominant and cheap sources of energy in 2050.
The influence of low gas prices can already be felt as it directly impacts the price of thermal coal, which according to the FT dropped on the 1st of May for the first time in 18 months below $ 100 per tonne. This might encourage the use of coal, which in turn increase carbon emissions. This can only be curbed by strong government regulation, taxing the carbon footprint of products, punishing those that were produced with energy generated by coal fired power plants.

Follw me on Twitter


%d bloggers like this: